‘Ik groeide op met cultuur; mijn ouders beheerden een openluchttheater. Later kreeg ik meer interesse in musea. Naast mijn studie aan de kunstacademie werkte ik daarom als suppoost in wat nu Design Museum Den Bosch is. Je zorgt niet alleen voor de veiligheid van de tentoonstellingen, maar bent ook het eerste aanspreekpunt van bezoekers. Na een jaar solliciteerde ik als vloermanager met de gedachte: wie niet waagt, wie niet wint. Ik was 23 en had nooit verwacht dat het zou lukken, maar ik kreeg de baan! Ik zorg dat tentoonstellingen na het inrichten goed blijven draaien, los technische problemen op en stuur de suppoosten en vrijwilligers aan.’

‘Dat ik hier al zo lang met plezier werk, komt door de afwisseling. We hebben om de paar maanden nieuwe tentoonstellingen en ik werk met een fijn, divers team: van jonge suppoosten tot gepensioneerde vrijwilligers. Het werk is nooit gesneden koek, dat is uitdagend. Een indrukwekkende tentoonstelling vond ik Design van het Derde Rijk, met voorwerpen uit de nazitijd. Dat riep bij bezoekers veel emoties op. Hoe ga je daarmee om? En wat doe je als iemand een vervelende opmerking maakt of een kostbaar kunstwerk vastpakt? Ik motiveer onze suppoosten om vriendelijk te blijven, zonder over hun grenzen te gaan.’

‘Als museum kun je niet om innovatie heen. Ik heb dat door de jaren heen zien veranderen van bijna geen schermen naar allerlei technologie. In de tentoonstelling Screenwear kon je zelf digitale mode passen en in Vrouwen als technologie kon je Lexie ontmoeten, de digitale klassenassistent. Je moet inspelen op trends om interessant te blijven. Ik leef erg in het nu, maar de laatste tijd zijn mijn partner en ik meer met de toekomst bezig. Als mannen krijgen wij niet zo makkelijk kinderen en die komen er bij ons dan ook niet. Voor wie bouwen wij iets op? Wie gaat er later voor ons zorgen? Daar denken we nu bewuster over na.’