Het werk van: Roelien Hofsteenge-Huttinga (62)
Roelien werkt als kerkelijk werker bij de Protestantse Gemeente Heerenveen. Ze begeleidt mensen bij vragen over geloof, verlies en afscheid. ‘Mensen hoeven niet altijd een antwoord te krijgen. Soms is luisteren al genoeg.’
‘Het geloof speelde altijd een grote rol in mijn leven. Na 35 jaar in het onderwijs studeerde ik hbo-theologie en werd ik kerkelijk werker.’ ‘Pastoraat betekent eigenlijk: omzien naar elkaar. Ik ga vaak bij mensen thuis op bezoek als er ziekte of verdriet is. Ik begin altijd over koetjes en kalfjes. Je moet eerst contact maken. Daarna komt het diepere verhaal vaak vanzelf. Mensen vragen zich soms af: waarom overkomt ons dit? Daar heb ik geen antwoord op. Ook met de Bijbel kan ik dat antwoord niet geven. Voor iedereen is dat anders. Mensen moeten vooral hun verhaal bij mij kwijt kunnen.’
‘Pastoraat betekent eigenlijk: omzien naar elkaar’
‘Ik leid ook uitvaarten. Dat vind ik heel mooi om te doen. Na een overlijden maak ik een afspraak met de familie om een beeld te krijgen van wie iemand was. Er was een keer een vrouw van in de zestig overleden. Haar kinderen waren niet gelovig, maar wilden wel een kerkelijk afscheid omdat dat haar wens was. De ooms hadden een psalm uitgezocht. De kinderen noemden Roller Coaster van Danny Vera. Ik legde de tekst naast de psalm. De oude woorden uit de Bijbel en de nieuwe woorden vanuit ons leven raakten elkaar. Dat kwam heel mooi samen.’ ‘Soms raakt een verhaal me, vooral als het lijkt op iets uit mijn eigen leven. Dan besef ik dat het niet mijn verdriet is. Maar het gaat natuurlijk wel door mij heen. Daar blijf je een mens voor. Sinds kort begeleid ik ook een rouwcafé. In zes bijeenkomsten praten mensen die iemand hebben verloren met elkaar over verschillende thema’s rondom rouw. Iedereen mag zich aansluiten. Ook als je niet lid van de kerk bent. Dat vind ik zo mooi aan onze gemeente: iedereen is welkom.’
Het werk van: Roelien Hofsteenge-Huttinga (62)
Roelien werkt als kerkelijk werker bij de Protestantse Gemeente Heerenveen. Ze begeleidt mensen bij vragen over geloof, verlies en afscheid. ‘Mensen hoeven niet altijd een antwoord te krijgen. Soms is luisteren al genoeg.’
‘Het geloof speelde altijd een grote rol in mijn leven. Na 35 jaar in het onderwijs studeerde ik hbo-theologie en werd ik kerkelijk werker.’
‘Pastoraat betekent eigenlijk: omzien naar elkaar. Ik ga vaak bij mensen thuis op bezoek als er ziekte of verdriet is. Ik begin altijd over koetjes en kalfjes. Je moet eerst contact maken. Daarna komt het diepere verhaal vaak vanzelf. Mensen vragen zich soms af: waarom overkomt ons dit? Daar heb ik geen antwoord op. Ook met de Bijbel kan ik dat antwoord niet geven. Voor iedereen is dat anders. Mensen moeten vooral hun verhaal bij mij kwijt kunnen.’
‘Pastoraat betekent eigenlijk: omzien naar elkaar’
‘Ik leid ook uitvaarten. Dat vind ik heel mooi om te doen. Na een overlijden maak ik een afspraak met de familie om een beeld te krijgen van wie iemand was. Er was een keer een vrouw van in de zestig overleden. Haar kinderen waren niet gelovig, maar wilden wel een kerkelijk afscheid omdat dat haar wens was. De ooms hadden een psalm uitgezocht. De kinderen noemden Roller Coaster van Danny Vera. Ik legde de tekst naast de psalm. De oude woorden uit de Bijbel en de nieuwe woorden vanuit ons leven raakten elkaar. Dat kwam heel mooi samen.’ ‘Soms raakt een verhaal me, vooral als het lijkt op iets uit mijn eigen leven. Dan besef ik dat het niet mijn verdriet is. Maar het gaat natuurlijk wel door mij heen. Daar blijf je een mens voor. Sinds kort begeleid ik ook een rouwcafé. In zes bijeenkomsten praten mensen die iemand hebben verloren met elkaar over verschillende thema’s rondom rouw. Iedereen mag zich aansluiten. Ook als je niet lid van de kerk bent. Dat vind ik zo mooi aan onze gemeente: iedereen is welkom.’
Het werk van: Brigitte Thomassen (55)
Brigitte werkt als medisch pedagogisch zorgverlener in het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie. Ze doet dit werk precies dertig jaar. ‘Ik neem wat spanning weg.’
‘Mijn dag kan beginnen met een kind dat een infuus krijgt. Of ik loop samen met een kind en zijn ouders om acht uur ’s ochtends naar de operatiekamer voor de narcose. We bereiden kinderen voor op wat er gaat gebeuren en begeleiden ze bij de behandeling. Soms wil een kindje niet kijken naar wat er gebeurt en leiden we het af met een bellenblaas, een zoekboek of cognitieve opdracht. Dan is het brein druk en merk je minder van de handeling. In een ziekenhuis raken kinderen veel controle kwijt. Daarom geven we ze waar dat kan een keuze. We vragen dus niet of we de bloeddruk mogen meten als dat sowieso moet. Maar dan vragen we: “Wil je vandaag je linker- of je rechterarm?” Zo houdt een kind een beetje regie. Ook met taal kun je spanning wegnemen. Wij kiezen onze woorden met zorg. We zeggen niet prik of pijn, maar we zeggen bijvoorbeeld dat de dokter wat bloed nodig heeft.
‘Wij geven kinderen keuzes waar dat kan’
Soms is het echt puzzelen. Zo begeleidden we laatst een heel jong meisje dat steeds angstiger werd voor het aansluiten van haar infuus. Met een multidisciplinair team maakten we een plan: een slaperig makende neusspray én EMDR-traumaverwerking. Stap voor stap kon ze in de behandelkamer weer meer toelaten. Als iets wat eerst bijna onmogelijk was weer lukt, geeft dat mij enorm veel voldoening. Na dertig jaar zit er nog steeds uitdaging in mijn werk. Mijn team is jong; soms zeggen ze: “Dit is een opmerking voor een boomer”. We lachen veel samen. Zij staan dichter bij tieners, ik breng ervaring mee en zet me in voor de landelijke ontwikkeling van ons vak. Aan mijn pensioen denk ik wel eens. Dan wil ik vooral reizen: met de auto een maand op pad, een tentje en eenpitter mee, afgewisseld met B&B’s. En dan niet meer hoeven kijken hoeveel vakantiedagen ik nog heb.’
Het werk van: Brigitte Thomassen (55)
Brigitte werkt als medisch pedagogisch zorgverlener in het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie. Ze doet dit werk precies dertig jaar. ‘Ik neem wat spanning weg.’
‘Mijn dag kan beginnen met een kind dat een infuus krijgt. Of ik loop samen met een kind en zijn ouders om acht uur ’s ochtends naar de operatiekamer voor de narcose. We bereiden kinderen voor op wat er gaat gebeuren en begeleiden ze bij de behandeling. Soms wil een kindje niet kijken naar wat er gebeurt en leiden we het af met een bellenblaas, een zoekboek of cognitieve opdracht. Dan is het brein druk en merk je minder van de handeling. In een ziekenhuis raken kinderen veel controle kwijt. Daarom geven we ze waar dat kan een keuze. We vragen dus niet of we de bloeddruk mogen meten als dat sowieso moet. Maar dan vragen we: “Wil je vandaag je linker- of je rechterarm?” Zo houdt een kind een beetje regie. Ook met taal kun je spanning wegnemen. Wij kiezen onze woorden met zorg. We zeggen niet prik of pijn, maar we zeggen bijvoorbeeld dat de dokter wat bloed nodig heeft.
‘Wij geven kinderen keuzes waar dat kan’
Soms is het echt puzzelen. Zo begeleidden we laatst een heel jong meisje dat steeds angstiger werd voor het aansluiten van haar infuus. Met een multidisciplinair team maakten we een plan: een slaperig makende neusspray én EMDR-traumaverwerking. Stap voor stap kon ze in de behandelkamer weer meer toelaten. Als iets wat eerst bijna onmogelijk was weer lukt, geeft dat mij enorm veel voldoening. Na dertig jaar zit er nog steeds uitdaging in mijn werk. Mijn team is jong; soms zeggen ze: “Dit is een opmerking voor een boomer”. We lachen veel samen. Zij staan dichter bij tieners, ik breng ervaring mee en zet me in voor de landelijke ontwikkeling van ons vak. Aan mijn pensioen denk ik wel eens. Dan wil ik vooral reizen: met de auto een maand op pad, een tentje en eenpitter mee, afgewisseld met B&B’s. En dan niet meer hoeven kijken hoeveel vakantiedagen ik nog heb.’
Lees de vorige pagina: ◄ Alles over je nabestaandenpensioen
